Życie i praca w Niemczech

Krótka historia Niemiec

Około X wieku p.n.e. germańskie plemiona dotarły na tereny dorzeczy Łaby i Renu, dwóch wielkich rzek Europy środkowej. Zaczęli zakładać tu pierwsze osady.

W VI i VII wieku, zachodnia część Germanii została podbita przez Franków i włączona do ich imperium. Za panowania syna Karola, Ludwika Pobożnego w Germanii zaczęły rodzić się ośrodki separatystyczne. W wyniku traktatu w Verdun z 843 roku, kończącego wojnę, imperium frankońskie zostało podzielone na trzy części, z których królestwo wschodniofrankońskie stanowiło zalążek dzisiejszego państwa niemieckiego. Pierwszym królem został Ludwik, a po jego śmierci w 876 roku państwo rozpadło się na kilka, luźno ze sobą związanych księstw.

Kolejną próbę zjednoczenia podjął Otton I, który zmienił nazwę państwa na Królestwo Niemieckie. W XIV wieku, cesarz Karol IV zmienił ustrój Niemiec. Wydając w 1356 roku Złotą Bullę, zagwarantował jedność i niepodzielność poszczególnych suwerennych obszarów, którymi, w ramach cesarstwa władali elektorzy. Otrzymali oni prawo majestatu, co zapewniało im traktowanie ich jak królów oraz władzę sądowniczą. Elektorzy nie mogli jednak wybierać nowego władcy przed śmiercią starego.

W XV wieku, metodą mariaży i układów w siłę urośli Habsburgowie, a cesarz Karol V panował nad największym terytorium ówczesnego świata. W 1526 roku, po śmierci króla Węgier, brat Karola, Ferdynand, na mocy układu o przeżycie z Jagiellonami, podpisanego w Wiedniu, stał się królem Czech i Węgier.

W roku 1517 Martin Luter zapoczątkował reformację kościoła przybijając na drzwiach katedry w Wittenberdze 95 tez. W 1521 papież Leon X wyklął go, a sejm Wormacji skazał go na banicję. W wyniku wojen z tym związanych, w roku 1555, na mocy pokoju w Augsburgu podjęto zasadę "czyj kraj, tego religia".

W okresie napoleońskim większość ziem niemieckich znajdowała się w posiadaniu Związku Reńskiego. Nie należały do niego jedynie Austria i Prusy. Po klęsce Bonapartego, powstało państwo Związek Niemiecki. W wyniku wojny austriacko-pruskiej, zakończonej w 1866 roku, dominującą pozycję wśród narodów niemieckich zajęły Prusy. Natomiast po wojnie prusko-francuskiej toczonej w latach 1870-1971, proklamowano Cesarstwo Niemieckie, na czele którego stanął Wilhelm I jako władca dziedziczny.

Pod koniec XIX wieku Niemcy, jako jeden z wielu krajów europejskich uzyskały kolonie w Afryce. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej w 1918 roku, po abdykacji cesarza, proklamowano republikę. Kilka dni później Niemcy podpisały kapitulację. Republika Weimarska istniała do 1933 roku kiedy to rządy w kraju objął Adolf Hitler i jego NSDAP. W 1939 roku Niemcy wywołały II wojnę światową, po której podzielono je najpierw na cztery strefy okupacyjne, pozostające pod kontrolą aliantów (Wielkiej Brytanii, ZSRR, USA, Francji). Później utworzono dwa oddzielne państwa niemieckie. Ze strefy radzieckiej powstała Niemiecka Republika Demokratyczna (NRD), a ze stref okupowanych przez zachodnich aliantów powstała Niemiecka Republika Federalna, zwana też RFN.

Do ponownego zjednoczenia Niemiec doprowadził kanclerz Helmut Kohl w roku 1990, kiedy to runął mur berliński i otworzono granice.