Życie i praca w Niemczech

Brandenburgia

Brandenburgia, podobnie jak pozostałe wschodnie kraje związkowe powstała w 1990 roku, po połączeniu obu państw niemieckich. Stolicą landu jest Poczdam, a na jej terenie leży Berlin, który jest wydzielony jako odrębny kraj związkowy. Od wschodu land graniczy z Polską, a na pozostałych kierunkach z Meklemburgią-Pomorzem Przednim, Saksonią, Saksonią-Anhalt i Dolną Saksonią. Od wschodu i zachodu ograniczony jest dwiema dużymi rzekami: Odrą i Łabą, a wewnątrz landu płyną jeszcze dwie ważne rzeki: Sprewa i Hawela. Na południu leży najbardziej wysunięta na północ część Łużyc, podmokły teren zwany Spreewald, do dziś zamieszkiwany przez potomków Serbołużyczan. Na terenie tym do dzisiaj używa się języka łużyckiego. Administracyjnie Brandenburgia dzieli się na czternaście powiatów i cztery miasta na prawach powiatu.

Historycznie kraina ta była semi-niepodległym krajem, ważnym ogniwem zjednoczonych krajów niemieckich, a na jej terenie położona była przyszła stolica Niemiec, Berlin. Od roku 1618 rządzona przez książąt, a potem królów Prus z dynastii Hohenzollernów.

Początki państwowości Brandenburgii notuje się na X wiek, kiedy to plemiona germańskie zaczynają przemieszczać się na wschód, zdobywając tereny pomiędzy dwiema rzekami: Odrą i Łabą, dotychczas zamieszkałe przez Słowian połabskich, których potomkami są Serbołużyczanie i Pomorzanie. W roku 948 cesarz Otton I Wielki ustanawia niemiecką kontrolę nad tymi ziemiami, lokując tu biskupstwo w Havelbergu. Jednakże po jego śmierci w 983 roku wybucha tu wielkie powstanie Słowian, skutkujące utraceniem przez Niemców znacznych terenów i zmuszeniem ich do wycofania się za Łabę.

W 1134 roku, Albrecht Niedźwiedź z dynastii Askańczyków uzyskuje władze nad tymi terenami, po skutecznej akcji przeciwko Słowianom, ustanawiając tu Marchię Brandenburską. Początkowo władza ta jest jedynie nominalna, gdyż ciągle dochodzi do walk ze Słowianami, jednak w połowie stulecia staje się coraz bardziej rzeczywistą. Silna chrystianizacja przyczynia się do rozwoju cywilizacyjnego tych ziem. A w czasie rozbicia dzielnicowego w Polsce granica Wielkich Niemiec tak daleko przesuwa się na zachód, że Brandenburgia staje się terenem granicznym między państwami Niemców i Słowian.

W 1320, po wygaśnięciu linii Askańczyków z Brandenburgii, na ziemiach tych rządzą Wittelsbachowie, później władcy Bawarii, a po nich Luksemburgowie. W 1415 roku cesarz Zygmunt daruje monarchię dynastii Hohenzollernów, którzy władzę sprawują tu aż do końca drugiej wojny światowej. Od 1356 roku margrabiowie Brandenburgii są elektorami Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

W 1539 roku Brandenburgia przyjmuje wyznanie reformowane, a w następnym stuleciu rozszerza swoje posiadanie o tereny położone wzdłuż Renu. Tak rozciągnięte i trudne do obrony państwo ma znaczne problemy w czasie wojny trzydziestoletniej. Jednakże mimo zniszczeń wojennych kraj wyrasta na znaczącą siłę w ówczesnej Europie, a Fryderyk Wilhelm I Wielki przenosi stolicę z Brandenburga do Poczdamu. Po jego śmierci władzę obejmuje jego syn, który przyjmuje tytuł króla Prus, a kraj staje się prowincją królestwa pruskiego.

W 1945 roku znaczna część terenów Brandenburgii przypada w udziale Polsce, a w wyniku reformy w 1952 roku kraj związkowy Brandenburgia zostaje zlikwidowany. Odrodził się dopiero po zjednoczeniu Niemiec.

Do głównych atrakcji turystycznych tego kraju związkowego należą przede wszystkim otoczone murami miejskimi centra miast. Duże znaczenie przywiązuje się tu do ochrony przyrody w związku z czym w kraju działa park narodowy, trzy rezerwaty i jedenaście parków przyrody. Pod względem powierzchni chronionych terenów plasuje się na trzeciej pozycji wśród wszystkich krajów związkowych.